Wat een heerlijke zondagmiddag was het. Meer dan 20 graden, zonnetje, zo goed als windstil en niets op het programma. Ik besloot de windmolen die hier vlakbij in een weiland staat op de foto te zetten. Sinds kort verzin ik namelijk samen met mijn eveneens fotograferende buurmannen Marc en Harm foto-opdrachten voor ons drietjes. Het is vervolgens de bedoeling dat we elkaars eindresultaten met elkaar bespreken, natuurlijk onder het genot van een biertje of wijntje.
Moddervoet
Rijdend op mijn fiets over de Noorddijk in Peize zocht ik het beste weiland uit waardoor ik naar de windmolen zou lopen. Omdat ik de voorkant van de molen wilde vastleggen reed ik te ver in de richting van Paterswolde en koos het verkeerde weiland. In het begin was de grond nog zacht, later toen ik verder was werd het drassig en vervolgens zompig en zelfs zeiknat. Veengrond leek het, zo ging het soms op en neer. Ik sprong over een sloot, zakte weg en bekeek even later een natte moddervoet. Geeft niks. Ik ben hier met een missie.
Modderpoten
‘Kom maar eem’
De molen was in zicht, een klein stukje nog. De eerste foto vanaf een meter of 30; een mooi geheel met gele bloemen in het gras op de voorgrond. Dan dichterbij. Een deel van de wieken tegen een lichtblauwe achtergrond. Ik zie iemand aankomen. Shit, de boer. Gaat me vast vertellen dat ik hier niet mag komen. Snel nog een paar foto’s maken, anders is alles voor niets geweest. Maar de boer loopt niet naar mij. Nu zie ik pas dat in het weiland aan de andere kant naast de molen een pony op de grond ligt. De boer begint achter het beest ergens aan te trekken. “Kan ik u misschien helpen?” vraag ik, terwijl ik een paar stappen naar voren maak. “Ja, kom maar eem” antwoordt de boer.
Dood
Bij de pony aangekomen zie ik dat aan de achterkant het hoofd en de voorbenen van een veulentje uitsteken. Het beest lijkt dood. “Dood?” vraag ik. “Ja” zegt de man. Ik pak een poot en help mee trekken. Het valt niet mee, er lijkt geen beweging in te zitten. Ik vraag me af hoe de moeder zich voelt. Dit moet erg veel pijn doen. “Eem wachten” roept de boer. Het gaat zo niet, hij gaat een touw halen. Ik kniel bij het hoofd van de ponymoeder en aai zachtjes over haar hals. “Stil maar, het is zo voorbij, sssshhht”.
Billen
De oude boer komt terug met het touw en bindt het aan de voorbenen van het veulen. We trekken weer. De moeder vindt het niets en gaat staan. We trekken het beest achteruit. Ik laat het touw los en duw tegen de billen van de ponymoeder. Dit gaat niet werken merk ik, ze moet weer gaan liggen. Waarschijnlijk heeft ze dit zelf ook doorgehad, want ze gaat weer in het gras liggen. Samen met de boer trek ik weer aan de benen van het veulen. Er lijkt een beetje beweging in te komen. Weer even pauze, de boer haalt een stuk van het vlies dat om het veulen heen zit eraf. Dan trekken we weer. Het veulen lijkt nu echt in beweging te komen. Dan is het gelukt. Het dode beest ligt op de grond.
Spijt
Met een paar tikken van het touw probeert de boer de ponymoeder op te laten staan. Maar het wil niet. Alsof het haar allemaal niets meer kan schelen. “Komst hier uit Peize?” vraagt de man. Ik vertel hem waar ik woon. “O ja” zegt hij, “Mooi”. Ik vertel hem dat ik soms hardloop en dan wel eens langs de boerderij waar hij samen met zijn broer woont loop. “Ik zwaai dan als ik iemand binnen zie zitten”. “O” zegt de man. “Hejje hun al op de foto?” vraagt hij, maar ik gebaar dat ik dat niet wil. Te intiem, vond ik, een foto maken van moeder pony met haar dode veulen. Bovendien durfde ik het niet zo goed aan, foto’s maken van dit tafereel, terwijl de boer op mijn vingers zou kijken. Nu heb ik spijt dat ik niet gedaan heb natuurlijk. De foto’s van de moeder met haar dode kind zouden nog meer drama in zich hebben dan de foto’s die ik nu heb. Maar goed. De boer pakt het touw weer beet en begint het dode beest weg te slepen. Nu durf ik wel. Ik pak mijn camera en begin foto’s te maken.
Zijn laatste reis
Het leven gaat verder
Als de man en het dode veulen weg zijn maak ik nog enkele foto’s van de achtergebleven ponymoeder. Ze ligt nog steeds op dezelfde plek en lijkt niet van plan op te staan. Nu komen ook de andere pony’s erbij. Even kijken hoe het gaat. Ik maak nog een paar foto’s en dan vind ik het wel genoeg. Ik was hier voor de molen gekomen. Het was nu tijd om me daar weer op te richten. Het leven gaat immers verder, alhoewel het leek alsof de weer alleengelaten ponymoeder daar niet van overtuigd was.
Geplaatst door Frank De Kleine 
